දැනන් හිටියා කවදාක හරි
මෙහෙම දවසක් එයි කියා...
දුකක් කදුලක් නොදි හැදුවෙම
මගෙ තුරුලේ කල් අඩු නිසා..

දූවරුන් හැදුවාට අයිතිය
නොමැති බව දන්නා නිසා..
හිතේ දුක තද කරන් ඉන්නට
හුරුවුනේ මං දුරතියා...
පිදු කිරි සුදු සේල පටගෙන
යන්න හැරුනත් හිස තියා..
නුබව බිහිකල දාට වැඩියෙන් ⁣
මෙදා සියොලග ඇවිලුනා..
මම හඩන විට නුබත් හඩනවා
ඉවෙන් මෙන් දන්නා නිසා...
කප්පරක දුක හිතේ හංගන්
පුංචි කදුලක් නික්මුණා..
හැමදාම අම්මලා එහෙමයි
කදුලු හංගා හිනහුනා..
හිතේ දුක් දහසක් තියාගෙන
සිනාසෙන්නට ඉගෙනුවා..
දෑසමෙන් රැක දුවලා හදලා
පාරමි දම් සැපිරුවා..
සංසාරේ දුර දරුවෝ හින්දයි
දුවේ අද නම් ⁣වැටහුනා...